Fotografie górskie Awit Szubert zaczął wykonywać w okresie 1865-66, zaczynając od Pienin. W latach 70. XIX w. zainteresował się Tatrami.
W czasie górskich wędrówek odwiedzał Zakopane, Morskie Oko, Dolinę Kościeliską, dolinę Strążyską, Halę Gąsienicową, uwieczniając uroki tych pięknych miejsc. Trzeba przy tym mieć świadomość, iż ówczesna praca fotografa wiązała się z niemałymi wyzwaniami logistycznymi, bowiem sprzęt daleki był od współczesnego kompaktowego sprzętu fotograficznego. Wymagał pomocy innych osób do transportu aparatury, żywności, czy zapasowych ubrań, stąd wyprawy w góry w celu fotografowania ich uroku były dość mozolne.

Szubert uwieczniał na zdjęciach także znane osobowości, jak choćby Jędrzeja Walę, Macieja Sieczkę, Tytusa Chałubińskiego i in. Fotografował także charakterystyczną góralską architekturę.

Około 1874 roku wstąpił do Towarzystwa Tatrzańskiego, od którego otrzymał zlecenie wykonania albumów fotograficznych Tatr, Pienin
i Szczawnicy na wystawę geograficzną, która odbyła się w Paryżu w 1876 roku. W 1889 roku Towarzystwo zaczęło wydawanie zdjęć Szuberta w formie heliograwiur. Wykonywał je wiedeński zakład Richarda Paulussena. Do 1901 roku wydano 34 heliograwiury.

AWIT SZUBERT

Urodził się 1837 roku w Oświęcimiu, jako syn Antoniego i Barbary. Jego bratem był Leon, późniejszy rzeźbiarz. Naukę pobierał w Gimnazjum  św. Barbary w Krakowie, następnie w krakowskiej Szkole Rysunku i Malarstwa  przy Instytucie Technicznym, gdzie uczył się malarstwa u Władysława Łuszczkiewicza i Wojciecha Stattlera. W 1856 roku wyjechał wraz z bratem do Włoch, aby kontynuować naukę malarstwa w pracowni Heinricha Drebera. Niestety problemy zdrowotne doprowadziły do odejścia Awita od malarstwa na rzecz fotografii. W 1860 roku wyjechał do Wiednia celem zgłębiania znajomości warsztatu fotograficznego.

W 1864 roku otworzył skromny zakład fotograficzny w domu rodzinnym w Oświęcimiu, funkcjonujący do 1867 roku.  W 1867 roku otworzył atelier w Krakowie przy ul. Krupniczej 17 (później 7), który działał do I wojny światowej. Kolejnym miejscem pracy fotograficznej stała się Szczawnica, do której częstych odwiedzin zmusił go pogarszający się stan zdrowia. Szczawnickie atelier pod koniec XIX wieku prowadziła żona Awita, Amalia, następnie było dzierżawione przez Edwarda Heczkę.

Szubert zajmował się fotografią portretową, rodzajową, etnograficzną, przyrodniczą, dokumentalną oraz reprodukcją dzieł sztuki.

Awit Szubert zmarł 27 maja 1919 w Szczawnicy.

HELIOGRAWIURA (fotograwiura)

Została wynaleziona w 1879 przez czeskiego grafika Karela Klíča. Jest rodzajem techniki druku wklęsłego. Do jej wykonania stosuje się płyty (zwykle miedziane), emulsje światłoczułe, specjalistyczne techniki naświetlania i wytrawiania. Technika ta daje możliwość uzyskania bardzo wysokiej jakości odbitek, stąd dawniej stosowana była do reprodukcji obrazów i widoków architektury. Z uwagi na czasochłonność popularna w XIX wieku heliograwiura została wyparta przez tańszą i szybszą w wykonaniu rotograwiurę.

Heliograwiura „Tatry – widok z Zawratu na Krywań i Zadni Staw”, Heliograwiura „Tatry – widok z Czerwonego Wierchu”, Heliograwiura „Pieniny. Czorsztyn i Niedzica”

Fotografie Awit Szubert, Heliograwura R.Paulussena w Wiedniu

Techniki fotograficzne, techniki graficzne, papier, farba drukarska 

Opracowanie: Anna Cieplińska – Jaglarz